Stoi w drzwiach.

Buty już założone. Plecak spakowany.

I nagle cisza.

„Dlaczego?” — pada automatycznie.

„Bo nie.”

I tyle.

Nie powie, że wczoraj ktoś się nie odezwał.

Że nie wie, jak podejść do grupy.

Że wszystko przeżywa bardziej, niż potrafi unieść.

Czasem nie powie nic.

A my — dorośli — próbujemy zgadywać.

Czy to nieśmiałość?

Czy „taki charakter”?

Czy minie?

A czasem to po prostu, po ludzku, brakuje nam narzędzi.

Bo nikt wcześniej nie pokazał:

jak wejść w relację

jak powiedzieć „nie”

jak poradzić sobie z tym, co dzieje się w środku

I to nie jest coś, co „samo przychodzi z wiekiem”.

Tego można się nauczyć.

I można to zrobić spokojnie.

Bez presji.

W swoim tempie.

Coraz częściej myślę o tym, jak bardzo dzieci potrzebują dziś takich miejsc. Miejsc, w których nie muszą udawać, a ktoś naprawdę widzi, co się za tym „nie chcę” kryje.

Jeśli jako rodzic znasz takie momenty —

to wiedz, że nie jesteś w tym sam/a.